បាងកក៖ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ប្រទេសថៃ ដើម្បីប្រែក្លាយខោអាវដែលមានរូបដំរី ទៅជានិមិត្តសញ្ញាតំណាងជាតិសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរបរទេស បានបង្កើតឱ្យមានការជជែកដេញដោលគ្នាយ៉ាងក្ដៅគគុកក្នុងចំណោមសង្គមប្រជាជនថៃ ដែលចោទជាសំណួរថា តើសម្លៀកបំពាក់ខោជើងវែងមួយប្រទេសនេះ អាចត្រូវបានគេចាត់ទុកជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌របស់ប្រទេសថៃឬយ៉ាងណា បើទំនិញដែលត្រូវបានលក់នៅពាសពេញផ្ទៃប្រទេសមួយនេះ មាន៧០ភាគរយត្រូវគេផលិតនាំមកពីប្រទេសចិន...?
លំហូរចូលខោដំរីផលិតក្នុងប្រទេសចិនដែលមានតម្លៃថោក បានធ្វើឱ្យមានការព្រួយបារម្ភអំពីផលប៉ះពាល់ទៅលើឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍របស់ប្រទេសថៃ។ បញ្ហានេះធ្វើឱ្យមានការពិភាក្សាគ្នាថា តើថៃគួរបញ្ជាក់លើការចុះបញ្ជីនៃកម្មសិទ្ធិបញ្ញាដែរឬទេ? ប្រភេទខោជើងវែងស្រាល ទន់ងាយស្រួលស្លៀក ដែលតែងឃើញគេដាក់លក់នៅតាមផ្លូវ និងជាទីពេញនិយមក្នុងចំណោមក្រុមអ្នកទេសចរបរទេសមួយចំនួននៅប្រទេសថៃ។ ខោអាវរូបដំរីនេះ ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះយ៉ាងដូច្នេះ ក៏ដោយសារការបោះពុម្ពរបស់វា លំនាំដំរីពណ៌ខៀវ ក្រហម និងពណ៌ផ្សេងទៀត។ សម្លៀកបំពាក់ដែលមានតម្លៃថោក គឺមានការពេញនិយមដោយអ្នកទេសចរដែលដើរលេងនៅតំបន់ខៅសាន Khao San Road ក្នុងរាជធានីបាងកក ដែលអ្នកទេសចរទាំងនោះបានទិញសម្លៀកបំពាក់មួយប្រភេទនេះសម្រាប់ការដើរលេងកម្សាន្ត ព្រោះចំណាយតិច និងមានភាពងាយស្រួលស្លៀកពាក់។
ទោះយ៉ាងណា រាជរដ្ឋាភិបាលថៃ គ្រោងនឹងរៀបចំព្រឹត្តិការណ៍មួយនៅចុងខែកុម្ភៈ ដែលបេក្ខជនត្រូវព្យាយាមបំបែកឯកទគ្គកម្មពិភពលោកហ្គីណេស៍ Guinness សម្រាប់អ្នកដែលស្លៀកខោដំរីបានច្រើនបំផុតក្នុងរយៈពេលមួយនាទី។ ការប្រកួតនេះ គឺជាផ្នែកមួយនៃការជំរុញរបស់រាជរដ្ឋាភិបាល ដើម្បីជំរុញអំណាចស្រទន់របស់ប្រទេសថៃ។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ ប្រជាជនថៃបានប្រតិកម្ម ដោយចង្អុលបង្ហាញថា រូបតំណាងនៃវប្បធម៌ថៃទាំងនេះ ភាគច្រើនត្រូវបានគេផលិតនៅប្រទេសចិន។ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយក្នុងស្រុកបានចុះផ្សាយថា ប្រហែល៧០ភាគរយនៃខោដំរី កំពុងចរាចរនៅក្នុងប្រទេសថៃ បានមកពីប្រទេសចិន មិនមែនទឹកដីថៃនោះទេ។ ខណៈដែលខោអាវដំរីផលិតនៅប្រទេសថៃ មានតម្លៃប្រហែល១០០បាត (ប្រហែល២,៨០ដុល្លារ) ចិនក៏អាចផលិតបាន មានតម្លៃពាក់កណ្តាលនេះប៉ុណ្ណោះ។ ប្រការនេះត្រូវបានពលរដ្ឋរិះគន់ថា ទោះបីជាមានតម្រូវការកើនឡើងសម្រាប់ខោអាវដំរីក៏ដោយ តែក្រុមហ៊ុនផលិតរបស់ចិនដែលកំពុងប្រមូលប្រាក់ចំណេញ។ ហេតុផលមួយដែលធ្វើឱ្យបែបនេះ គឺភាពព្រងើយកន្តើយរបស់ថៃក្នុងនឹងការបង្កើតកម្មសិទ្ធិបញ្ញាតំណាងជាតិ។
ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី និងរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម លោក ភូមថាំ វេចយ៉ាឆៃ (Phumtham Wechayachai) បានទទូចថា៖«គំរូដំរីត្រូវបានរក្សាសិទ្ធិ ហើយរាជរដ្ឋាភិបាលកំពុងពិចារណាលើស្លាកធានាគុណភាព និងការធានាម៉ាក ទោះបីជាមានការព្រួយបារម្ភអំពីប្រសិទ្ធភាពនៃវិធានការទាំងនេះក៏ដោយ»។ ទន្ទឹមគ្នានោះ លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី សេដ្ឋា ថាវីស៊ីន បានលើកឡើងពីដំណោះស្រាយមួយទៀត ដោយសង្កត់ធ្ងន់ថា ប្រទេសថៃគួរតែដោះស្រាយបញ្ហាមូលដ្ឋានដូចជាការយល់ដឹងពីការការពារកម្មសិទ្ធិបញ្ញា។ គូសបញ្ជាក់ផងដែរថា សេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសថៃ ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍របស់ខ្លួន ដែលមានចំនួនជិត២០ភាគរយនៃផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប (GDP) មុនពេលជំងឺរាតត្បាតកូវីដ-១៩។
យោងតាមក្រសួងទេសចរណ៍ និងកីឡា ភ្ញៀវទេសចរបរទេសប្រមាណ២៨លាននាក់ បានទៅវិស្សមកាលនៅប្រទេសថៃក្នុងឆ្នាំ២០២៣ ដែលតួលេខនេះស្មើនឹងប្រហែល៧០ភាគរយនៃឆ្នាំ២០១៩។ ដើម្បីទាក់ទាញចំនួនអ្នកទេសចរ៣០ភាគរយមកវិញ ថ្មីៗនេះរាជរដ្ឋាភិបាលបានបង្កើតគណៈកម្មការផ្សព្វផ្សាយវប្បធម៌មួយ។ គំនិតនេះ គឺដើម្បីជួយផ្នែកដែលមើលរំលងពីមុននៃវប្បធម៌ថៃ ទទួលបានអ្នកគាំទ្រអន្តរជាតិ ដែលយកគំរូតាម K-pop មានសម្រាប់កូរ៉េខាងត្បូង និងសមាគមបាល់បោះជាតិមានសម្រាប់សហរដ្ឋអាម៉េរិក។ ឆ្ពោះទៅរកគោលដៅនោះ ទិដ្ឋាការពិសេស កំពុងត្រូវបានពិចារណាសម្រាប់ជនបរទេសដែលចង់ចំណាយពេលដល់ទៅ៣ខែនៅក្នុងប្រទេស ដើម្បីទៅសាលាធ្វើម្ហូប ឬចូលរួមជំរំប្រដាល់មួយថៃ។ ចំណែកខោអាវដំរីវិញ ក៏រាជរដ្ឋាភិបាលកំពុងគិតគូរដូចគ្នាផងដែរ៕
