ល្បែងទាញព្រ័ត្រ គឺជាល្បែងដ៏មានប្រជាប្រិយមួយរបស់ខ្មែរ សំដៅដល់ការយកខ្សែមកទាញសាកកម្លាំងឱ្យដឹងឈ្នះចាញ់ ត្រូវបានគេនិយមលេងក្នុងឱកាសបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីប្រពៃណីខ្មែរ ដែលត្រូវបានអង្គការយូណេស្កូ (UNESCO) បញ្ចូលជាបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបិយរបស់មនុស្សជាតិកាលពីឆ្នាំ២០១៥ កន្លងទៅនេះ។ តើល្បែងទាញព្រ័ត្រនេះ មានអត្ថន័យពិសេសអ្វីបានជាមានអាទិភាពពិសេសរហូតដល់អាចចុះក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបិយរបស់មនុស្សជាតិបាន?
យោងតាមសៀវភៅ ល្បែងប្រជាប្រិយខ្មែរនៃក្រុមជំនុំទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ បោះពុម្ពផ្សាយដោយពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យបានបញ្ជាក់ឱ្យដឹងថា “... ល្បែងទាញព្រ័ត្រនេះមានលេងនៅទូទាំងប្រទេស ហើយគេលេងតែក្នុងពិធីអបអរបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីប្រពៃណីជាតិខ្មែរ គឺក្នុងខែចេត្រ និងខែពិសាខ។ ... សមាសភាពអ្នកលេងល្បែងនេះគឺគេត្រូវបែងចែកជា២ក្រុម ដោយក្រុមម្ខាងៗមានអ្នកលេងយ៉ាងតិច៥នាក់ ឬចាប់ពី១០នាក់ឡើងទៅ។ តាមទម្លាប់ជាក់ស្ដែង អ្នកស្រុក ដែលនិយមល្បែងនេះថា បើមានមនុស្សស្រីចូលលេងផង គេតែងបែងចែកឱ្យស្រីៗនៅម្ខាង ប្រុសៗនៅម្ខាង ហើយគេយល់ថាភេទស្រីតែងមានកម្លាំងខ្សោយជាងបុរស គេតែងដាក់ខាងស្រីឱ្យមានចំនួនច្រើនលើសចំនួនខាងប្រុសយ៉ាងតិចត្រឹម២នាក់ជានិច្ច។
ដោយឡែក ចំពោះអត្ថន័យនៃល្បែងនេះវិញត្រូវបានប្រធានមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាអំពីខ្មែរ និងជាសាស្ត្រាចារ្យប្រវត្តិសាស្ត្រ លោក សំបូរ មាណ្ណារ៉ា ធ្លាប់មានប្រសាសន៍ផ្ដល់បទសម្ភាសដល់សារព័ត៌មានក្នុងស្រុកថា “បុព្វបុរសខ្មែរបានបង្កើតល្បែងប្រជាប្រិយនេះឡើងសម្រាប់ជាការកម្សាន្តសប្បាយផង និងបង្កប់អត្ថន័យអប់រំ ផ្សព្វផ្សាយពីអត្តសញ្ញាណជាតិខ្មែរផង”។ ម្យ៉ាងវិញទៀត តាមអ្នកស្រាវជ្រាវពីសិល្បៈទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរបានបញ្ជាក់បន្ថែមថា ល្បែងទាញព្រ័ត្រអាចក្លាយពីរឿងរ៉ាវក្នុងទេវកថា កូរសមុទ្រទឹកដោះ ដែលជារឿងក្នុងព្រហ្មញ្ញសាសនា ដែលខ្មែរទទួលឥទ្ធិពលពីឥណ្ឌា។
ដោយមូលឃើញពិការឱ្យតម្លៃ ពីអាយុកាល និងពីអត្ថន័យ ដ៏មិនអាចកាត់ថ្លៃបាននេះហើយ ទើបកម្ពុជាបានដាក់សំណើ ហើយអង្គការយូណេស្កូក៏ទទួលការស្នើ ដោយយល់ព្រមក្នុងការ បញ្ចូលល្បែងទាញព្រ័ត្រជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបិយរបស់មនុស្សជាតិកាលពីថ្ងៃទី ០២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៥ កន្លងទៅនេះ៕
